بی‌شماران

این روزها هر لحظه خبر کشتار و جنایت ضدبشری علیه کرد‌های سوریه را می‌شنویم. این خبرها برای من که عمری زخم جنگ و خانه‌به‌دوشی را در پیشانی دارم دردناک و قابل درک است. می‎دانم این شب‌ها در دل گوران[1] و هزاران انسان عدالت‌دوست و طرفدار انسانیت چه می‌گذرد. همه واقف‎ایم آن‎چه در روژئاوا می‌گذرد نسل‌کشی آشکار در برابر دیدگان سازمان‎های به اصطلاح حقوق بشر و ملل متحد است.

ما نباید چشم به‌راه اعلامیه‌های تاریخ‌گذشته‎ی این سازمان‌ها باشیم. انسان‌های مبارز و معترض نباید هیچ‌گاه به پیام‌های موافق و مخالف حکومت‌ها و سازمان‎ها دل خوش کنند. سکانداران حکومت‌ها در جایی دست‎شان در یک کاسه می‎رود/رفته‌ است؛ مخالف یا موافق اتحادیه‎ی اروپا و امریکا فرقی ندارد. این اعلامیه‎ها بیشتر وقت‌ها به هدف عادی‌سازی و یا هم به‎بیراهه‎بردنِ مبارزه و دادخواهی صادر می‎شود.

چشم امید داشتن به نظام‌ها، سازمان‌ها و شخصیت‎ها کار عبث و بیهوده است. به جای چشم‎داشتن به پیام‌ها و اعلامیه‎های منحرف‎کننده (گاهی این پیام‌ها و اعلامیه‎ها حامل سرکوپ پنهان و تلطیف‎شده با چاشنی دموکراسی است) بهتر است شهروندان در ناامیدی واقعی در مسیر مبارزه‎ی‌شان نابود شوند، تا نسل بعد از همان نقطه مبارزه و مقاومت را شروع کند.

اگر به امید واهی دل ببندیم، در کنار این که مبارزه عادی‌سازی می‌شود، زیان بزرگی به انسان‌های آینده و مبارزان آینده زده می‎شود. چون آن‌ها نیز با امید واهی بزرگ می‌شوند و داشتن امید واهی توهم بار می‌آورد. زمانی که مبارزه و اعتراض به‌ کام توهم سقوط کرد، خواست نظام‌های میلیتاریست و سرکوب‎گر برآورده می‌شود. تلاش‌های سازمان‌ها، نظام‌ها و حکومت‌ها همواره سوق‎دادن، کشاندن و انداختن به دام توهم است. توهم مثل بادکنک عمل می‌کند و انسان را با امید واهی بادوبزرگ کرده و از درون تهی می‌سازد.

مردم باید به بازو و مبارزه‎ی خود‌شان اتکا کنند. باید صدای خودمان شویم و برای خودمان بجنگیم. در هر گوشه‌‌یی از جهان انسانی یافت می‌شود که دلش به انسانیت می‌تپد، از ستم به ‌تنگ آمده و هنوز نظامی‌گری و سرمایه‌داری نتوانسته است او را برده‎ی رام خود کند. یک‌ها دو می‌شوند، دو ده می‌شوند و تبدیل به بی‌شماران می‌گردند.

[1] : فرهاد ح گوران از رمان‎نویسان مطرح کرد است که تا کنون دو رمانِ «نفس‎تنگی» و «کوچ شامار» از او به زبان فارسی منتشر شده است.